© Michał Bugajny / Teren-Bud Sp. z o.o. | Ostatnia aktualizacja: 04.2011. | Designed with Xara Web Designer
AuGeo ®
Wzmacnianie podłoża nasyów
Au-Geo, system wzmacniania podłoża nasypów oparty
jest na lekkich palach zabijanych w grunt w odpowiednim
rozstawie. Każdy pal składa się z karbowanej rury, czapy
i stopy. Punktem oparcia, kotwienia stóp pali są nośne
warstwy żwirowe lub gruboziarnisty piasek. Na czapach
zabitych pali układany jest materac z geosiatek, którego
zadaniem jest przenoszenie ciężaru nasypu wraz z
innymi obciążeniami. Dzięki palom, wszelkie obciążenia
przenoszone są tylko przez warstwę nośną, na której są
posadowione. Pozwalają one wyeliminować osiadanie
i skrócić do minimum czas konstrukcji nasypów. Warstwy
miękkie - ściśliwe, nie są narażane na działanie jakiegokolwiek obciążenia. System
pozwala wyeliminować osiadanie i skrócić do minimum czas konstrukcji nasypów.
Pale są instalowane za pomocą przekonstruowanej iglicy do zabijania drenów pionowych,
przystosowanej do plastikowych rur. Rury karbowane o średnicy zewnętrznej 174 mm
i wewnętrznej 150 mm wykonane są z polietylenu o wysokiej gęstości (HDPE).
Biorąc pod uwagę siły ściskające gruntu można je instalować na głębokość 12 m.
Osadzenie rur jest możliwe dzięki wodoszczelnej stopie, która uniemożliwia przejście
wód gruntowych oraz gleby do ich wnętrza w trakcie instalacji.
Zalety 
    * duża prędkość instalacji, powiązana z dużą wydajnością produkcji (30 pali na 1h)
    * kontrola siły wciskającej pale
    * brak wibracji i hałasu
    * użycie lekkiego sprzętu przeładunkowego.
Użyty beton po związaniu (okres 28 dni)
powinien mieć wytrzymałość na ściskanie
równą 30 N/mm2. Skutkuje to zwiększeniem
nośności pala o średnicy 150 mm do wartości
520 kN. Element konstrukcyjny pala, tj. rura
karbowana nie przyczyniają się do zwiększenia
jego nośności. Wewnątrz plastikowej tuby
umieszcza się zbrojenie wykonane jest
z prętów o średnicy 6mm, rozmieszczone
zgodnie ze wskazówkami producenta.
W trakcie zabijania pali prowadzi się ciągły
monitoring dwóch parametrów, tj. siły
i głębokości instalacji, zapamiętywanych w pamięci rejestratora. Dzięki temu, utworzony
jest uszczegółowiony obraz podłoża, jak również określone jest dopuszczalne obciążenie
pala. Siła wciskania pala jest funkcją głębokości, na jaką jest zabijany. Każdy pal posiada
odnotowaną charakterystykę instalacyjną. Testy wykazały, iż teoretycznie wyliczona
nośność pala jest porównywalna z wartościami zmierzonymi podczas instalacji.
Przed instalacją dokonywane są próbne odwierty, które mają na celu określenie:
    * głębokości osadzenia pala
    * grubości warstwy fundamentowej
    * występowania warstw nośnych, pośrednich
    * występowania warstw miękkich pod warstwą fundamentową
Ryzyko przebicia warstwy nośnej zależy od jej grubości. Ze względu na małą
powierzchnię czoła pala i niskiego obciążenia na każdy pal, ryzyko jej perforacji jest
znacznie mniejsze niż przy palach tradycyjnych. Jeśli próbne odwierty nie wykazują
występowania pośrednich warstw nośnych oraz warstw nośnych o niedużej grubości,
to przyjmuje się, że zjawisko osiadania nie będzie występować. Pale instalowane są
z maksymalną siłą 300 -350kN. Instalacja z taką siłą odpowiada współczynnikowi
bezpieczeństwa równemu 2, który dopuszcza ich instalację na takiej warstwie nośnej.